شرکت آرامکوی عربستان هفته گذشته بارگیری نفت از پایانه‌های داخل تنگه هرمز را از سر گرفت و همزمان چند نفتکش دیگر نیز در انتظار بارگیری هستند. 

در اوج جنگ و بسته شدن تنگه هرمز، زمانی که بازار جهانی نفت با خطر کمبود عرضه روبه‌رو شده بود، آمریکا با صدور معافیت‌های موقت، راه تسویه بخشی از معاملات نفتی ایران را باز کرد؛ اقدامی که به گفته کارشناسان از نظر حقوقی می‌تواند دوباره تکرار شود، اما تحقق آن بیش از هر چیز به اراده سیاسی واشنگتن گره خورده است. اکنون این پرسش مطرح است که آیا «نسخه روسی» معافیت‌های نفتی می‌تواند بار دیگر به کمک صادرات نفت ایران بیاید یا این اتفاق تنها یک استثنای کوتاه‌مدت در میانه بحران انرژی بوده است؟

جنگ برای شرکت‌های یوتیلیتی فقط به توقف چند واحد تولیدی ختم نشد؛ اثر بمباران حالا در صورت‌های مالی هم دیده می‌شود. فجر انرژی خلیج فارس ۱۵ فروردین هدف حمله قرار گرفت و مبین انرژی خلیج فارس نیز ۱۷ فروردین بمباران شد؛ دو شرکتی که پیش از جنگ در زمستان ۱۴۰۴ در مجموع ۸ هزار و ۸۲۸ میلیارد تومان سود خالص ساخته بودند، در بهار ۱۴۰۵ به زیان هزار و ۳۱۷ میلیارد تومانی رسیدند.

یکی از قدیمی‌ترین و شناخته‌شده‌ترین واحدهای تولید پلی‌پروپیلن (PP) در ایران، مجتمع پتروشیمی پلی نار تبریز است. این مجتمع که در استان آذربایجان شرقی واقع شده، با بیش از چهار دهه تجربه، نقش مهمی در تأمین مواد اولیه صنایع مختلف کشور دارد و موفقیت آن حاصل تلاش مستمر مهندسان و متخصصان ایرانی است.

دو غول کشتیرانی دولتی چین ارسال نفتکش‌ها به تنگه هرمز و باب‌المندب را متوقف کرده و به‌جای آن، محموله‌های نفتی را در خارج از خلیج فارس، به‌ویژه در فجیره امارات و آب‌های عمان، بارگیری می‌کنند.

سالانه ۳۳ میلیارد لیتر بنزین به ارزش ۲۶۴ همت، فقط در باک خودروهای فرسوده، بی‌صدا دود می‌شود، رقمی که به ‌تنهایی می‌تواند بخش بزرگی از کسری ۱۴ میلیون ‌لیتری روزانه کشور را جبران کند. اما دولت اکنون که در آستانه تصمیم جدی برای بنزین است، چشمش را به روی این واقعیت بسته و به ‌جای نشانه ‌گرفتن ریشه بحران، دنبال سناریوهای دیگر از جمله شوک درمانی برای حل آن است.

در نقطه‌ای از شرق ایران و در نزدیکی مرز ترکمنستان، یکی از مهم‌ترین مراکز فرآورش گاز کشور قرار گرفته است؛ مجموعه‌ای که علاوه بر تأمین بخش قابل توجهی از گاز شمال‌شرق ایران، عنوان بزرگ‌ترین تولیدکننده گوگرد کشور را نیز یدک می‌کشد. پالایشگاه شهید هاشمی‌نژاد، معروف به خانگیران، طی بیش از چهار دهه فعالیت به یکی از ارکان اصلی امنیت انرژی شرق کشور تبدیل شده است.

این روزها تصاویر و ویدیوهایی از سواحل نفتی قشم و جنگل‌های آلوده به نفت، فضای مجازی را درنوردیده، اما پشت پرده این ماجرا چیست؟ این آلودگی، در میانه جنگ از کجا آمده؟

پالایشگاه‌های کشور در مقایسه با بسیاری از صنایع پتروشیمی، جنگ را با آسیب عملیاتی محدودتری پشت سر گذاشتند و حالا با کاهش محدودیت‌های امنیتی، بخش عمده آنها به مسیر عادی تولید نزدیک شده‌اند. با این حال، پالایشگاه لاوان به دلیل حمله مستقیم و بمباران همچنان فاصله محسوسی با ظرفیت کامل دارد و پالایشگاه تهران نیز بخشی از ظرفیت خود را از دست داده است. در سوی دیگر، رشد قیمت دلار، نفت و کرک اسپرد جهانی، نرخ فرآورده‌ها را بالا برد و درآمد پالایشگاه‌ها را ۱۵۲ درصد افزایش داد.

صنعت الفین و پلیمر در تیر ۱۴۰۵ یک گام دیگر از شوک ماه‌های ابتدایی سال فاصله گرفت؛ مجموع تولید شرکت‌های این صنعت با رشد ۲۵.۲ درصدی نسبت به خرداد به ۸۰۷ هزار و ۱۸ تن رسید. این افزایش، نشانه بازگشت تدریجی واحدهایی است که در پی جنگ، اختلال در تامین خوراک و یوتیلیتی و محدودیت‌های امنیتی از مدار خارج شده یا با حداقل ظرفیت کار می‌کردند. با این حال، تولید تیرماه همچنان ۳۴.۲ درصد کمتر از مدت مشابه سال گذشته بود و نشان داد ترمیم ظرفیت‌ها هنوز کامل نشده است.

از خاکستر جنگ تا سایه تحریم، از برجام تا جنگ ۲۰۲۶؛ نفت ایران در چهار دهه گذشته هفت‌بار دست عوض کرده و هر بار قواعد بازی از نو نوشته شده است. یک‌بار جنگ صحنه را چید، یک‌بار تحریم، یک‌بار قیمت جهانی و یک‌بار حتی چین. اما در این میان رکورددار فروش نفت کیست؟

پتروشیمی آریاساسول در اطلاعیه‌ کدال از بازگشت واحد الفین به مدار تولید با ظرفیت ۷۰ درصد خبر داد. طبق اطلاعیه شرکت به دلیل محدودیت در تامین سرویس‌های جانبی و اولویت عملکرد، واحد پلی‌اتیلن سبک از مدار تولید خارج شده است.