۲۸ میلیون مترمکعب گاز در انتظار یک سکو؛ پتروپارس چه توضیحی دارد؟

به گزارش انرژی پرس، هنوز زخم‌های جنگ از تن صنعت نفت و گاز پاک نشده و تمام تلاش‌ها برای جبران کسری‌هایی است که به بار آمده. اما می‌بینیم همان چیزی را هم که به‌راحتی می‌توانستیم داشته باشیم، از خود دریغ می‌کنیم؛ آن‌ هم تنها به دلیل تعلل و عدم مدیریت کافی.

در فاز ۱۱ پارس جنوبی، روزانه ۲۸ میلیون متر مکعب گاز از کشور از دست می‌رود. نه به‌خاطر تحریم، نه به‌خاطر جنگ، بلکه به ‌خاطر یک سکو که سال‌هاست، در میان بازی‌های رسانه‌ای و تاریخ‌های پی‌ در پی جابه‌جا شونده، هنوز نصف‌ونیمه مانده.

سکویی که هر بار یک تاریخ تازه می‌گیرد

ماجرا از این قرار است که فاز ۱۱ پارس جنوبی، یکی از پرحاشیه‌ترین فازهای این میدان مشترک، باید دو سکو داشته باشد. یکی از آن‌ها را پتروپارس از فاز ۱۲ به فاز ۱۱ منتقل کرد. اما سکوی دوم، با نام ۱۱A، باید از صفر ساخته می‌شد. پروژه‌ای که از سال ۱۳۹۸ به پتروپارس سپرده شده است.

حمیدرضا ثقفی در ۲ آبان ۱۴۰۳ به ‌عنوان مدیرعامل پتروپارس انتخاب شد. کمتر از دو هفته بعد، محمدرضا رجایی، مجری طرح توسعه فاز ۱۱، رسما اعلام کرد فرآیند مهندسی و تامین کالای سکوی ۱۱A آغاز شده و تا پایان همان سال (اسفند ۱۴۰۳) عملیات اجرایی ساخت آن در شرکت ایزوایکو بندرعباس شروع می‌شود؛ قول داده شد تا اسفند ۱۴۰۵ یعنی دو سال بعد سکو تکمیل، نصب و آماده بهره‌برداری خواهد بود.

اما این اتفاق نیفتاد.

بهمن ۱۴۰۴، محمدمهدی تعبدی، مدیر گروه سازه‌های دریایی ایزوایکو، با اشاره به آخرین وضعیت پروژه، تاریخ تحویل را به مهر ۱۴۰۶ عقب انداخت، هفت ماه دیرتر از قولی که فقط چند ماه پیش‌تر داده شده بود.

دو سال، پنجاه درصد؛ یک سال، صد درصد؟

طبق آخرین گزارش‌ها، پروژه پس از حدود دو سال کار، تنها به ۵۰ درصد پیشرفت فیزیکی رسیده است. حالا باید باور کرد که در یک سال باقی‌ مانده ، آن ‌هم در شرایطی که کشور به ‌هیچ‌ وجه شرایط مساعدی ندارد، نیمه دوم پروژه، دو برابر سریع‌تر از نیمه اول، تکمیل می‌شود؟

پتروپارس در تبلیغات خود مدعی شده عملکردش حتی از توتال هم بهتر بوده است. اما وقتی به وعده دوساله اولیه خود متعهد نبوده و بازهم تاریخ جدید ارایه می‌دهد، این ادعا بیشتر به شوخی می‌ماند تا افتخار. آنچه جای تعجب دارد این است که تاریخ تحویل جدید یعنی مهر ۱۴۰۶، قبل از فرارسیدن حتی خود ضرب‌الاجل قبلی یعنی اسفند ۱۴۰۵ اعلام شده؛ یعنی پتروپارس حتا صبر نکرد تا سررسید برسد و بعد بگوید دیر شد؛ از همین حالا، ماه‌ها زودتر، عقب‌نشینی کرده. این نشان می‌دهد مدیریت پروژه از قبل می‌دانسته به وعده نمی‌رسد.

آن‌طور که شنیده می‌شود، یکی از ریشه‌های اصلی این تاخیرهای پی ‌در پی، دیرکرد پتروپارس در سفارش‌گذاری تجهیزات مورد نیاز بوده، تجهیزاتی که به ‌موقع نرسیدند و پروژه را روی زمین نگه داشتند.

دستاوردسازی به‌جای دستاورد

چطور می‌شود برای نصب یک جکت که بدون سکو هیچ تولیدی ندارد، با آب‌وتاب «دستاورد» ساخت، اما برای خود سکو، که تولید واقعی گاز به آن وابسته است، همچنان در خم یک قول تازه ماند؟

در شرایطی که آسیب‌های جنگی به برخی پالایشگاه‌ها کسری گاز کشور را از قبل هم عمیق‌تر کرده، و همین لحظه یک مترمکعب گاز اضافه می‌تواند فرق بین گرم‌ ماندن یک شهر و قطعی برق زمستانی باشد، ۲۸ میلیون متر مکعب گاز روزانه بدون هیچ تولیدی هدر می‌رود.

آقای ثقفی، پاسخگوی این تاخیرهای پی ‌در پی و این عدم‌النفع کیست؟ وقتی وعده دو‌ساله به وعده سه‌ ساله تبدیل می‌شود و پیشرفت فیزیکی همچنان نصفه می‌ماند، چه تضمینی هست که مهر ۱۴۰۶ هم آخرین تاریخ نباشد؟