ونزوئلا؛ از رویای آزادی تا تبدیل شدن به حیاط خلوت نفتی آمریکا +فیلم

به گزارش انرژی پرس، هفت ماه پیش، آمریکا با وعده آزادی و آبادانی، رئیس ‌جمهور قانونی ونزوئلا را ربود. ترامپ از روز اول شفاف گفته بود نفت ونزوئلا را می‌خواهد؛ می‌دانست این کشور با ۳۰۳ میلیارد بشکه ذخایر، کلید کنترل بازارهای انرژی جهانی است. اما با گذشت هفت ماه، ونزوئلایی‌ها همچنان با تورم ۵۷۶ درصدی، بالاترین رقم جهان، دست‌وپنجه نرم می‌کنند؛ ۹۰ درصدشان زیر خط فقرند و نزدیک به ۸ میلیون نفر کشور را ترک کرده‌اند. رویای «ونزوئلای آزاد» چیزی جز سرابی برای مردمی نبوده که نفتشان هنوز سر سفره‌شان نمی‌نشیند.

غول‌های نفتی برگشتند، اما نه به‌عنوان مالک

طبق اعلام مقام ارشد وزارت انرژی آمریکا، از ۱ میلیون و ۲۵۰ هزار بشکه تولید روزانه ونزوئلا، بیش از ۵۰۰ هزار بشکه نزدیک به نیمی از کل تولید مستقیم به پالایشگاه‌های آمریکا می‌رود.

در پایان سال ۲۰۲۵ این رقم فقط ۱۳۵ هزار بشکه بود؛ جهشی نزدیک به چهار برابری در کمتر از یک سال. غول‌های نفتی آمریکایی که دهه‌ها پیش از ونزوئلا بیرون رانده شده بودند، دوباره برگشته‌اند؛ این بار نه به‌عنوان مالک میادین، بلکه کنترل ‌کننده زنجیره تامین.

مقام‌های آمریکایی این را «شراکت ایده‌آل و زیبای انرژی» می‌نامند. اما شراکتی که یک طرفش تعیین‌کننده قیمت، خریدار، تامین ‌کننده رقیق‌کننده و مالک پالایشگاه است، اسمش شراکت نیست.

دام هوشمندانه‌ای به‌نام شراکت

حیلهٔ کار اینجاست که آمریکا تنها خریدار نیست، تأمین‌کننده هم هست: روزانه بیش از ۱۰۰ هزار بشکه نفتا از واشنگتن به کاراکاس می‌رود، رقیق‌کننده‌ای که بدون آن نفت سنگین ونزوئلا اصلاً قابل انتقال نیست. جالب‌تر اینکه این وابستگی طبیعی نیست، مهندسی‌شده است: پیش از تحریم‌ها آمریکا تامین‌کننده اصلی این رقیق‌کننده بود، بعد ایران و سپس روسیه جایش را گرفتند. اما از وقتی واشنگتن عملا اداره ونزوئلا را در دست گرفته، سهم روسیه دارد کوچک می‌شود و بازار نفتا هم دوباره به کانال‌های آمریکایی برمی‌گردد، یعنی حتی گزینه جایگزین هم دارد از ونزوئلا گرفته می‌شود.

طی ماه‌های اخیر صادرات ونزوئلا افزایش یافته، اما پول آن کجاست؟ نخست، نفت ونزوئلا زیر نرخ بازار جهانی فروخته می‌شود؛ آمریکا قیمت را تعیین می‌کند، ونزوئلا قبول می‌کند. دوم و مهم‌تر، بخش قابل‌توجهی از درآمد نفتی صرف خرید همان نفتای آمریکایی می‌شود، یعنی پیش از هر هزینه دیگری، سهمی از هر بشکه به واشنگتن برمی‌گردد.

هوگو چاوز امپراتوری آمریکا را لعنت کرده بود. نیکلاس مادورو سال‌ها تکرار می‌کرد ونزوئلا هرگز تسلیم نخواهد شد. اما حالا نیمی از نفتش به واشنگتن می‌رود؛ دشمن دیروز، مشتری امروز شده است. غول‌های نفتی سهم می‌خواهند، واشنگتن سهم می‌خواهد. برای ونزوئلا چه باقی می‌ماند؟ مردم هنوز جایی در این معامله ندارند. آمریکا وعده داد. ونزوئلا قبول کرد. اما پول؟ پول هرگز نیامد.